چهارشنبه ۵ تیر ۱۳۹۸   |   Wed June 26, 2019  
   
 
 آرشیو  |  جستجو         
         صفحه اصلی   |
     پربازدیدترین ها
مجله بهداشت و سلامت - سال هفتم- شماره 37
مجله بهداشت و سلامت - سال ششم- شماره 36
مجله مدیریت شهری - سال هفتم- شماره 2
ورزش و سرگرمی - سال هفتم- شماره36
مجله مدیریت شهری - سال هفتم- شماره 1
مجله بهداشت و سلامت - سال هفتم- شماره 39
معلومات عمومی - سال هفتم- شماره 1
معلومات عمومي - سال هفتم - شماره 2
مجله فناوری اطلاعات - سال هفتم- شماره 32
مدیریت شهری - سال هفتم- شماره 3
     مدیریت شهری
مدیریت شهری -  شماره 11
مدیریت شهری -  شماره 10
مديريت شهري -  شماره 9
مدیریت شهری -  شماره 8
مديريت شهري -  شماره 7
مدیریت شهری -  شماره 6
مدیریت شهری -  شماره 5
مدیریت شهری -  سال هشتم-شماره 4
مدیریت شهری -  سال هفتم- شماره 3
مجله مدیریت شهری -  سال هفتم- شماره 2
  بیشتر ...
     فناوری اطلاعات
فناوری اطلاعات -  شماره 34
فناوري اطلاعات -  شماره 33
مجله فناوری اطلاعات -  سال هفتم- شماره 32
مجله فناوری اطلاعات -  سال هفتم- شماره 31
مجله فناوری اطلاعات -  سال ششم- شماره 30
مجله فناوری اطلاعات -  سال ششم- شماره 29
مجله فناوری اطلاعات -  سال ششم- شماره 28
مجله فناوری اطلاعات -  سال پنجم- شماره 27
مجله فناوری اطلاعات -  سال پنجم- شماره 26
مجله فناوری اطلاعات -  سال چهارم- شماره 25
  بیشتر ...
 
 
  تاریخ انتشار : ١٣٩١/٠٧/٢۵ تعداد بازدیـد : ۶٢۶ نسخه چاپی
 
 ورزش و سرگرمی
 سال ششم- شماره ٣١
 
 
 
مجله ورزش و سرگرمی

 

 

دوپینگ در ورزش

دو پینگ ( Doping ) در ورزش ، به استفاده از مواد و داروهایی گفته می شود که این داروها نیرو و کارایی انسان را تا حد بالایی افزایش می دهد ، و مصرف آنها توسط سازمانهای مجری و ناظر رقابتهای ورزشی ممنوع شده است.البته این تعریف مشخص میکند که مصرف تمام مواد نیرو دهنده نمی تواند جزو مصارف دوپینگی به حساب رود ، عموما" داروها ومواد دوپینگی ، مواردی هستند که سازمانهای اجرا کننده رقابتهای ورزشی مصرف آنها را ممنوع کرده است. پس بدین صورت مصرف مواد و دارهای نیروزای غیرمجاز را می توان دوپینگ نامید.

 

انواع دوپینگ

رایج ترین مصرف مواد و داروهای دوپینگی از طریق خوردن، نوشیدن یا تزریق این نوع داروها است. که به این نوع مصرف، نوع خوراکی، مصرفی یا تزرقی گفته می شود.

اما نوع دیگر آن، دوپینگ خونی است. در این نوع دوپینگ، خون شخصی به شخصی دیگر (با گروه خونی یکسان) و یا خون همان شخص به خودش (بعد از یک دوره ذخیره) از طریق رگ تزریق می گردد. این کار باعث می شود تا توانایی انتقال اکسیژن در خون شخص تزریقی بالا رود تا بنابراین استقامت آن شخص نیز افزایش یابد. دوپینگ خونی معمولا" برای ورزشهای استقامتی مثل دو میدانی/ماراتون، دوچرخه سواری و اسکی کارایی دارد.

 

تاریخچه دوپینگ

کلمه دوپینگ (Doping) اصلا" واژه ای از که از آفریقای جنوبی آمده است. در آفریقای جنوبی مشروبی الکلی با قدمت زیاد وجود دارد که بنام دوپینگ شناخته می شود. بومی های منطقه آفریفای جنوبی معمولا" از این مشروب استفاده می کنند تا بتوانند با استقامت و نیروی زیاد در مراسمهای محلی خود برقصند.امروزه واژه دوپینگ به استفاده یکی از روشهای آن توسط ورزشکاران تلقی می گردد.
اولین استفاده مدرن دوپینگ را می توان به سال ١٨۶۵ نسبت داد. جایی که شناگران هلندی برای شرکت در رقابتهای جهانی دوپینگ کردند. در رقابتهای المپیک ١٩٠۴ نیز توماس هیکز (
Thomas Hicks) دوپینگ کرد و توانست برنده مدال طلای دوی ماراتون شود.
به یکی از مشهورترین مصارف دوپینگ می توان به بن جانسون (
Ben Johnson) کانادایی در المپیک ١٩٨٨ اشاره کرد. او که موفق شده بود در دوی ١٠٠ متر رکورد باورنکردنیی از خود بجای بگذارد و مدال المپیک را از آن خود کند، بعد از رقابتهای المپیک در آزمایش دوپینگ رد شد و معلوم شد که او دوپینگ کرده بود.

مرگ و دوپینگ

بالا بردن نیرو و استفامت بدن به حد غیر هادی می تواند حتی شرایط حیاتی بدن را تا حد مرگ تهدید کند. در سال ١٨٨۶ یک دوچرخه سوار به علت مصرف داروی دوپینگی جان خود را از دست داد. نمونه های دیگری نیز از موارد مرگی نیز حتی تا سالهای گذشته در کشورهای مختلف دیده شده است. ورزشکاری که دوپینگ می کند در حقیقت خود را در ریسک حیاتی قرار می دهد.

 

صدمات و آسیب های ورزشی

 

صدمات و آسیب های ورزشی در حین ورزش یا شرکت در مسابقات ورزش رخ می دهند. در بسیاری از موارد این صدمات در اثر استفاده بیش از حد از یک عضو در یک ورزش خاص است. یکی از این موارد اصطلاحا "زانوی دونده" یا درد پاتلو فمورال (Patello-femoral)، نوعی حالت دردناک در زانوست که معمولا در اثر دویدن به وجود می آید ، آسیب آرنج یا (tennis elbow) نیز نوعی صدمه دیدگی ناشی از فشار در ناحیه آرنج است که معمولا در تنیس بازان رخ می دهد. این گونه آسیبها و جراحات در میان ورزشکاران حرفه ای بسیار دیده میشوند و بیشتر تیمهای ورزشی کارکنانی با تخصص درمانی داشته و با انجمنهای پزشکی در تماسند . با این حال ، این نکته که در اکثر ورزشهای حرفه ای ، سلامت دراز مدت ورزشکار برای پیروزی های کوتاه مدت به خطر می افتد ، همواره مورد بحث و جدل بوده است.

 

علایم آسیبهای ورزشی

آسیبهای ورزشی را می توان به دو دسته کلی ناگهانی و ناشی از ضربه و صدمات دراز مدت ناشی از استفاده مکرر از عضو تقسیم کرد. بیشترین درصد صدمات در ورزشهای برخوردی مانند فوتبال، راگبی، فوتبال استرالیایی و مانند آن از دسته آسیبهای ناگهانی هستند که از خراشها، کبودیها و کوفتگی عضلانی گرفته تا شکستگیها و صدمات ناحیه سر را دربر می گیرند. کبودی یا خون مردگی در اثر آسیب دیدن مویرگهای سطحی ایجاد میشوند. کشیدگی و کوفتگی عضله نیز در اثر پارگیهای کوچک رشته های عضله و رگ به رگ شدن به معنای پارگی کوچک در رباط عضله است. واکنش بدن به این آسیبهای ورزشی در ۵ روز اول بعد از واقعه یکسان است و در هردو آنها عضو ورم میکند.

تمام این آسیبهای ناگهانی به سلولهای سازنده بافتهای نرم صدمه میزند. سلولهای مرده و مجروح موادی شیمیایی ترشح میکنند که موجب ورم آن ناحیه میشود. مویرگها آسیب دیده پاره شده و در زیر پوست خونریزی میکنند. واکنش یک بدن نرمال به این شکل است که یک لخته کوچک خون برای متوقف نمودن خونریزی ایجاد میشود و این سلولهای مخصوص که فیبروبلاست (fibroblast)نام دارند ، کار درمانی خود را با مشخص کردن محل کوفتگی آغاز می کنند.

به این ترتیب التهاب و ورم محل ضربه، اولین مرحله بهبودی است. بنابراین شدید بودن و طولانی شدن واکنش التهابی در مراحل اولیه، به این معناست که روند بهبودی بیشتر طول کشیده و بازگشت به فعالیت به تعویق خواهد افتاد. درمانهای موجود برای آسیبهای ورزشی به گونه ایست که این دوران را تا حد امکان کوتاه کند تا بهبودی کلی سریعتر آغاز شود.

التهاب با درد، ورم ناحیه آسیب دیده، داغ شدن محل، قرمزی و از بین رفتن قابلیتهای حرکتی همراه است.

درمانهای اولیه

تمام آسیبهای ورزشی باید تحت نظارت پزشک یا فیزیوتراپ حرفه ای مورد تشخیص و درمان قرار بگیرند. اما اصول کمکهای اولیه و کلیات درمان در بیشتر این موارد یکسان است.

• محافظت

ناحیه آسیب دیده باید از آسیب بیشتر محافظت شود. یک قالب پلاستیکی نگهدارنده برای آسیبهای ناحیه پا و قوزک آن بسیار مفید است. این وسیله مانند گچ گرفتن عضو، از حرکت و انتشار آسیب جلوگیری کرده اما به خاطر وزن سبک و اینکه میتواند توسط بیمار بیرون آورده و مجددا استفاده شود، بسیار عملی تر است. در موارد بسیار شدید، علاوه بر این قالب پلاستیکی، از عصا و چوب زیر بغل نیز استفاده میشود.

• استراحت

استراحت در زمان آسیب دیدگی بسیار اهمیت دارد. حتی راه رفتن با پای آسیب دیده به خصوص اگر دردناک باشد، میتواند جراحت را بیشتر کند. داروهای مسکن تنها با تجویز پزشک باید مصرف شود.

• یخ

استفاده از کیسه یخ میتواند در میان روشهای درمانی موجود باشد. کیسه یخ را باید هر دو ساعت یکبار به مدت ٢٠ دقیقه بر روی محل آسیب دیده قرار داد. یخ هرگز نباید به طور مستقیم بر روی پوست قرار گیرد زیرا موجب یخ زدگی محل میشود. کیسه های یخ درد را تسکین داده و به گفته متخصصین موجب کاهش خونریزی در بافت آسیب دیده میشود.

• ماساژ و کمپرس

قوزک یا زانوی ورم کرده نشانه آسیبهای خاص ورزشی هستند. ورم ممکن است به دلیل خونریزی در مفصل یا التهاب آن باشد. اگر این ورم بیشتر شود میتواند ناحیه آسیب دیده را گسترش دهد که این موضوع موجب افزایش فراوان دوره درمان خواهد شد. کمپرس کردن این ناحیه در مراحل ابتدایی آسیب دیدگی به کاهش تورم کمک کرده و نتیجه خوبی به بار خواهد آورد. کمپرس قوزک و مچ پا با استفاده از قالبهای پلاستیکی دارای سلولهای هوای قابل تورم انجام میشود. محل متورم در قالب قرار گرفته و تورم این بالشتکهای ریز، محل متورم را ماساژ میدهند. تورم زانو با زانوبند مخصوص کمپرس انجام میشود. این درمانها همراه با کیسه یخ نتیجه بسیار مطلوبتری خواهند داشت.

 • بالا بردن

اگر عضو آسیب دیده در هنگام استراحت بالا قرار نگیرد، ورم شدید و مکرر موجب طولانی شدن مدت درمان خواهد شد. این امر به خصوص در مورد آسیبهای زانو و قوزک پا صادق است. اگر پا در ارتفاع قرار نگیرد، جاذبه زمین موجب میشود کایعات میان بافتی در اطراف مچ و زانو جمع شوند. این حالت فشار در محل را به شدت بالا برده و موجب درد شدید میشود. برای جلوگیری از درد مچ و قوزک و ورم بیش از حد، مچ باید در حالت دراز کشیده یا نشسته، بالار از حد کمر قرار گیرد. این اصول اولیه بسته به نوع آسیب، توسط درمانگر متخصصی که به کار درمان شخص پرداخته اجرا میشوند. این پزشک یا متخصص فیزیوتراپی دستوراتی برای اجرا در منزل نیز خواهد داد که جهت دراز کشیدن و حرکاتی که باید از آنها اجتناب شود، از آن جمله اند.

 

اصول‌ طب‌ ورزشي

پزشكي‌ و ورزش‌ داراي‌ اهداف‌ والاي‌ مشترك‌ سلامت‌ جسم‌ و روح‌ مي‌باشند و در راه‌ رسيدن‌ به‌ اين‌ اهداف‌ در علم‌ تربيت‌بدني‌ و پزشكي‌ در بسياري‌ از جنبه‌ها مستقيماً به‌ كمك‌ هم‌ مي‌شتابند. لازم‌ به‌ ذكر است‌ فرد به‌ هر علتي‌ كه‌ ورزش‌ را بخشي‌ از زندگي‌ خود قرار داده‌ باشد، بدون‌ لحاظ‌ كردن‌ اصول‌ طب‌ ورزشي‌ به‌ نتيجه‌ مطلوبي‌ نخواهد رسيد. بنابراين‌ با كمك‌ علم‌ پزشكي‌ ورزشي‌ مي‌توان‌ به‌ اهداف‌ برجسته‌اي‌ چون‌ كنترل‌ و حفظ‌ سلامتي‌ ورزشكاران‌، پيشگيري‌ از بروز آسيب‌ديدگي‌ها درمان‌ و توانبخشي‌ ورزشكاران‌ آسيب‌ديده‌، برنامه‌ريزي‌ علمي‌ جهت‌ تغذيه‌ مناسب‌ ورزشي‌ و بهداشت‌ رواني‌ ورزشكاران‌ دست‌ يافت‌. در اين‌ مبحث‌ به‌ نكاتي‌ اشاره‌ مي‌شود كه‌ توجه‌ و به‌ كارگيري‌ آنها نقش‌ مؤثري‌ در كاهش‌ بروز آسيب‌ديدگي‌هاي‌ ورزشي‌ در ورزشكاران‌ خواهد داشت‌:
همان‌طور كه‌ مي‌دانيم‌ ورزش‌ در بسياري‌ مواقع‌ با بروز آسيب‌ديدگي‌هاي‌ متفاوت‌ با شدت‌هاي‌ مختلف‌ همراه‌ است‌. آسيب‌ديدگي‌ها را مي‌توان‌ به‌ دو دسته‌ كلي‌ تقسيم‌ كرد:

الف)‌ آسيب‌ديدگي‌هاي‌ داخلي‌

ب‌) آسيب‌ديدگي‌هاي‌ خارجي‌

الف‌) آسيب‌ديدگي‌هاي‌ داخلي‌

اين‌ گونه‌ آسيب‌ديدگي‌ها بيشتر در اثر به‌ كارگيري‌ تكنيك‌هاي‌ اشتباه‌ و طولاني‌ بدون‌ تمرين‌ يا شديد بودن‌ برنامه‌هاي‌ تمريني‌ و همچنين‌ داشتن‌ استرس‌هاي‌ روحي‌ فراواني‌ در ورزشكار ايجاد مي‌شود.

ب‌) آسيب‌ديدگي‌هاي‌ خارجي‌

اين‌ گونه‌ آسيب‌ديدگي‌ها بيشتر در اثر وارد شدن‌ ضربات‌ مستقيم‌ ياغيرمستقيم‌ به‌ ورزشكار ايجاد مي‌گردد. در اين‌ دسته‌ آسيب‌ديدگي‌ها عوامل‌ مؤثر ديگري‌ نيز مطرح‌ است‌ كه‌ عبارتند از: شرايط‌ نامساعد زمين‌هاي‌ ورزشي‌، نبودن‌ يا به‌ كار نگرفتن‌ تجهيزات‌ كافي‌ و مناسب‌ و شرايط‌ نامناسب‌ آب‌ و هوايي‌ در زمان‌ تمرين‌ يا مسابقه‌.

همچنين‌ لازم‌ است‌ هر معلم‌ و مربي‌ ورزشي‌ اطلاعات‌ لازم‌ در مورد كمك‌هاي‌ اوليه‌ را بداند و نحوة‌ استفاده‌ از روش‌هاي‌ آن‌ را به‌ صورت‌ عملي‌ انجام‌ داده‌ باشد.

به‌ عنوان‌ مثال‌، هنگامي‌ كه‌ ورزشكاري‌ مصدوم‌ مي‌شود واكنش‌ فوري‌ مربي‌ بايد حفاظت‌ ورزشكار و جلوگيري‌ از آسيب‌ديدگي‌ بيشتر او باشد. قبل‌ از هر چيز آرامش‌ خود را حفظ‌ كنيد و از ساير بازيكنان‌ بخواهيد كه‌ به‌ ورزشكار مصدوم‌ دست‌ نزنند و حتي‌ شايد لازم‌ شود عبور و مرور بازيكنان‌ و ورزشكاران‌ را قدغن‌ كنيد. سعي‌ كنيد ورزشكار را ارام‌ كرده‌ و قبل‌ از ارزيابي‌ صدمه‌ از حركت‌ او جلوگيري‌ كنيد. هنگامي‌ كه‌ به‌ ورزشكار مصدوم‌ مي‌رسيد، مشخص‌ كنيد كه‌ سطح‌ هوشياري‌ او كامل‌ است‌ يا كاهش‌ يافته‌ است‌ و بلافاصله‌ از گروه‌ پزشكي‌ خاص‌ در زمين‌ مسابقه‌ يانزديك‌ترين‌ مركز فوريت‌هاي‌ پزشكي‌ به‌ محل‌ كمك‌ بگيريد. در شك‌ به‌ بروز آسيب‌ديدگي‌ ناحيه‌ سر و گردن‌ يا ستون‌ فقرات‌ قبل‌ از هرگونه‌ عملياتي‌، سر و ستون‌ فقرات‌ را بي‌حركت‌ و ثابت‌ نماييد.

سپس‌ با حفظ‌ خونسردي‌ به‌ بررسي‌ اوليه‌ در مورد علائم‌ حياتي‌ ورزشكار (ضربان‌ قلب‌ و وضعيت‌ تنفسي‌) بپردازيد. در صورت‌ بروز آسيب‌ديدگي‌ خفيف‌ مي‌توان‌ با كنترل‌ خونريزي‌هاي‌ سطحي‌، پانسمان‌ و بانداژ از ميزان‌ پيشرفت‌ آسيب‌ديدگي‌ جلوگيري‌ كرد. در صورت‌ بروز آسيب‌ديدگي‌هاي‌ عضلاني‌ اسكلتي‌ خفيف‌ تا متوسط‌ در درجه‌ اول‌ رعايت‌ اصل‌ RICE (١) (استراحت‌، گذاشتن‌ كيسه‌ يخ‌ روي‌ ناحيه‌ آسيب‌ديده‌، كمپرس‌ كردن‌ باكمك‌ بانداژ كشي‌ و بالا بردن‌ عضو آسيب‌ديده‌) نقش‌ بسيار مهمي‌ دركاهش‌ پيشرفت‌ تورم‌ و التهاب‌ در سطح‌ عضو آسيب‌ديده‌ دارد.

 

نكات‌ مهم‌ ديگر براي‌ مربيان‌ ورزشي‌

١- لزوم‌ توجه‌ به‌ تهية‌ پروندة‌ بهداشتي‌ براي‌ بررسي‌ سلامتي‌ ورزشكار و معاينات‌ جسماني‌ (قلبي‌ - تنفسي‌، سيستم‌ عصبي‌ عضلاني‌ اسكلتي‌، غده‌ تيروئيد و بررسي‌ سوابق‌ بيماري‌) توسط‌ پزشكي‌.
٢- توصيه‌ به‌ انجام‌ ورزش‌هاي‌ كششي‌ جهت‌ افزايش‌ قابليت‌ انعطاف‌پذيري‌ مفاصل‌ وتقويت‌ قواي‌ عضلاني‌.
٣- افزايش‌ ظرفيت‌ هوازي‌ با انجام‌ تمرينات‌ هوازي‌ كه‌ باعث‌ تقويت‌ خونرساني‌ به‌ عضلات‌ مي‌شود، در نتيجه‌ اكسيژن‌ بيشتري‌ در اختيار عضله‌ قرار مي‌گيرد و توليد اسيدلاكتيك‌ به‌ تاخير مي‌افتد. هر چقدر سيستم‌ هوازي‌ قوي‌تر باشد، خستگي‌ ديرتر و كمتر ظاهر مي‌شود و مي‌توان‌ مدت‌ تمرينات‌ ورزشي‌ را افزايش‌ داد.
۴- تقويت‌ كارگروهي‌ عضلات‌.
۵- تقويت‌ مهارت‌هاي‌ خاص‌ (بسته‌ به‌ نوع‌ رشتة‌ ورزشي‌)
۶- گرم‌ كردن‌ بدن‌ قبل‌ از پرداختن‌ به‌ ورزش‌ و سرد كردن‌ تدريجي‌ بدن‌ بعد از پايان‌ ورزش‌:
انجام‌ تمرينات‌ كششي‌ به‌ مدت‌ ١٠-۵ دقيقه‌ جهت‌ گرم‌ كردن‌ بدن‌ و درپايان‌ ورزش‌ براي‌ سرد كردن‌ تدريجي‌ بدن‌ راه‌ رفتن‌ و دويدن‌ نرم‌ وملايم‌ به‌ مدت‌ ١٠-۵ دقيقه‌ توصيه‌ مي‌شود.
٧- توجه‌ به‌ تغذيه‌ ورزشكار وجايگزيني‌ مايعات‌ در طي‌ تمرينات‌ يا مسابقات‌ به‌ خصوص‌ در شرايط‌ آب‌ و هوايي‌ گرم‌.
همچنين‌ بايد دقت‌ شود بلافاصله‌ پس‌ از صرف‌ غذا نبايد ورزشي‌ انجام‌ شود و بين‌ غذا و ورزش‌هاي‌ سنگين‌ حداقل‌ ٣ ساعت‌ فاصله‌ باشد.
٨- بهتر است‌ ورزش‌ در هواي‌ آزاد صورت‌ گيرد. وجود گرد وخاك‌ و هواي‌ آلوده‌ در سالن‌هاي‌ در بسته‌ به‌ خصوص‌ اگر سيستم‌ تهويه‌ سالن‌ها مناسب‌ و كارا نباشد، منجر به‌ ايجاد بيماري‌هاي‌ مختلف‌ ريوي‌ مي‌شود.
البته‌ بايد توجه‌ كرد در ساعاتي‌ كه‌ نور آفتاب‌ بسيار شديد و سوزان‌ است‌، از ورزش‌ كردن‌ بپرهيزيد زيرا در اين‌ مواقع‌ سطح‌ ازن‌ افزايش‌ مي‌يابد.
٩- هنگام‌ ورزش‌ بايد لباس‌ مناسب‌ رشتة‌ ورزشي‌ مربوطه‌ را پوشيد. بهتر است‌ لباس‌ ورزشي‌ راحت‌ و كم‌ وزن‌ باشد و از كفش‌ ورزشي‌ مناسب‌ استفاده‌ كرد. كفش‌ مناسب‌ كفشي‌ است‌ كه‌ به‌ خوبي‌ از پاها محافظت‌ كند، پاها در آن‌ راحت‌ باشد، نسبت‌ به‌ آب‌ و رطوبت‌ نفوذناپذير باشد، هوا در آن‌ جريان‌ پيدا كند، داراي‌ برآمدگي‌ حمايت‌ كنندة‌ قوس‌ پاها باشد، قسمت‌ نرمي‌ براي‌ پاشنه‌ داشته‌ باشد، تخت‌ آن‌ لغزنده‌ نباشد.
كفش‌ بايد اندازة‌ پا باشد زيرا گشادي‌ كفش‌ منجر به‌ از دست‌ دادن‌ كنترل‌ و توازن‌ ورزشكار، زمين‌ خوردن‌ و رگ‌ به‌ رگ‌ شدن‌ مچ‌ پا مي‌شود. همچنين‌ در صورت‌ تنگ‌ بودن‌ كفش‌، فشار وارده‌ به‌ پا در طي‌ تمرين‌ چند برابر شده‌ ومنجر به‌ تورم‌ و درد شديد پا مي‌شود.
همچنين‌ نبايد ناخن‌هاي‌ پا بلند باشد چون‌ در اثر دويدن‌ مداوم‌ ناخن‌هاي‌ پاي‌ فرد زير فشار نوك‌ كفش‌ قرار مي‌گيرد. جوراب‌ها نيز بايد نخي‌ و اندازه‌ پا باشند. جوراب‌ بزرگ‌تر از سايز پا در قسمتي‌ از كفش‌ جمع‌ مي‌شود و موجب‌ تاول‌ زدن‌ پاها مي‌شود.
١٠- مسئوليت‌ ايمني‌ زمين‌ به‌ عهده‌ مربي‌ است‌. وسايل‌ و تجهيزات‌ ورزشي‌ بايد به‌ طور مرتبط‌ توسط‌ مربي‌ كنترل‌ و بازرسي‌ شوند.
دويدن‌ و پرش‌ در زمين‌هاي‌ سفت‌ باعث‌ آسيب‌ديدگي‌ مچ‌ پا مي‌شود. بايد به‌ ورزشكاران‌ آموزش‌ داد تا در هنگام‌ پرش‌ از فشار پنجه‌ها استفاده‌ كنند يا هنگامي‌ كه‌ به‌ زمين‌ فرود مي‌آيند، ابتدا پنجة‌ پاها و سپس‌ كف‌ پاهايشان‌ زمين‌ را لمس‌ كند. همچنين‌ كف‌ سالن‌هاي‌ ورزشي‌ را بايد هميشه‌ خنك‌ نگهداشت‌ تا از لغزندگي‌ پاي‌ ورزشكاران‌ جلوگيري‌ شود.
١١- توصيه‌ و توجه‌ به‌ بهداشت‌ فردي‌ ورزشكار:
بدن‌ ورزشكار بايد تميز باشد تا عمل‌ تنفس‌ پوست‌ و تعريق‌ به‌ آساني‌ صورت‌ گيرد. تنفس‌ بايد از راه‌ بيني‌ انجام‌ شود. ورزشكار نبايد پس‌ از ورزش‌ در جريان‌ هواي‌ سرد قرار گيرد يا آب‌ سرد فراوان‌ بنوشد

 
     
     
 
   منبع:   www.iransalamat.com-www.netsport-magazine.com
 
 
 
 
 
 
  تاریخ انتشار : ١٣٩١/٠٧/٢۵ تعداد بازدیـد : ۶٢۶ نسخه چاپی
 
 
طبقه بندی موضوعی    
بهداشت و سلامت    
تجارت و اقتصاد    
فرهنگ و هنر    
فناوری اطلاعات    
مدیریت شهری    
معلومات عمومی    
ورزش و سرگرمی    
 
 
 
 
 
© 2005 - 2019  Hamedan.ir
آمار و اطلاعات کاربران
٢ کاربران آنلاین :
۱۰۴,۹۱۷ تعداد بازدید :
   
   
 
سایت های مرتبط
مرکز اطلاعات مدیریت شهری
سایت مرجع مدیریت شهری
موسسه فرهنگی تبیان
موسسه فرهنگی راسخون
 
لینک های مرتبط
شهر الکترونیک همدان
پایگاه اطلاع رسانی
مناقصات و مزایدات
پیام ها و اطلاعیه ها
 
دسترسی سریع 
آرشیـو مجلات
آرشیـو مدیریت شهری
آرشیـو مجله فناوری
آرشیو مجله بهداشت
 
 
 
کلیه حقوق مادی و معنوی این پورتال متعلق به شهرداری همدان بوده و هر گونه کپی برداری بدون ذکر منبع غیر مجاز می باشد
طراحی و پشتیبانی : سازمان آمار و فناوری اطلاعات شهرداری همدان